Κασσάνδρα Αλογοσκούφι, Η φωτιά της Οδού Μόργκαν

photo: K. Taslakoglou, grafiti:unknown artist

(με αφορμή το κείμενο του φίλτατου Κώστα Αρκουδέα “Το σπίτι της Οδού Χιλ” για τον εαορτασμό της μαύρης επετείου)

“Μία αξιοπρεπής διαδήλωση πρέπει νακλείνει μ’έναν μη καθώς πρέπει θάνατο, 5 Μάιου 2010”

 *** 

             Στην οδό Μόργκαν κείτονται 4 νεκρά πτώματα. Είναι περασμένα μεσάνυχτα και οι πυροσβέστες τα ανασύρουν καρβουνιασμένα μέσα από τα καπνισμένα ερείπια του παλιού κτιρίου έρευνας και δημοσιογραφίας της εφημερίδας το «Σούρουπο». Έχει σηκωθεί εδώ και ώρα ένας τρομερός άνεμος ανακατωμένος με καπνό που δε λέει να κοπάσει.

             Καμένα χαρτονομίσματα μιας έκφυλης τράπεζας πετάνε ψηλά πάνω από τα κεφάλια μας. Ο κόσμος κρατάει πλακάτ και διαμαρτύρεται με συνθήματα κατά του ουρανού που δεν έχει αρκετά άστρα για όλους. Οι άνθρωποι κλαίνε τώρα από τους καπνούς. Πενθούν άθελά τους για τους πεθαμένους, ενώ συνάμα χοροπηδούν να πιάσουν τα λεφτά που πετούν. Είναι τραγικό. Ο παραλογισμός έχει σαρώσει την Οδό Μόργκαν.

            Όλα ξεκίνησαν στις 22:45 όταν ένα φορτηγό μεταφοράς δεξαμενών με το γάλα της πόλης -για την επομένη- έχασε τον έλεγχο και σύρθηκε σπάζοντας όλη τη γυάλινη πρόσοψη του κτιρίου. Εξερράγη ο μηχανισμός ηλεκτρικής τροφοδοσίας στο ισόγειο και φωτιά έγλυψε τις βελούδινες κουρτίνες, τα κόκκινα χαλιά και τα κερασί έπιπλα: Καρέκλες και γραφεία.

            Μία ώρα πριν τα μεσάνυχτα ο τύπος το «σούρουπο» είχε παραδοθεί στις φωτιές. Ανθρώπινες φιγούρες έγνεφαν σινιάλα με μαντήλια μέσα απ’ το κτίριο. Κούναγαν τα χέρια τους με κυματισμούς μανιασμένης θάλασσας. Ήταν σαφώς εγκλωβισμένοι στα πυρπολημένα πορτρέτα των παραθύρων. Στιγμές μετά οι ίδιοι άνθρωποι τυλιγμένοι σαν φαντάσματα με λευκά σεντόνια θα έσπαγαν τα τζάμια και θα έπεφταν στο κενό σα μια ύστατη απόπειρα σωτηρίας.

            Αυτόπτες μάρτυρες παρατήρησαν ότι ο ουρανός ήταν άναστρος και αφεγγάρωτος. Τα άστρα παρέμειναν σβηστά για να μη μαρτυρήσουν στο αμυδρό φως τους τα γύρω τεκταινόμενα. Σώματα από βαρύ μόλυβδο καρφώνονταν στη γη σχηματίζοντας σταυρούς πάνω σε αυτοσχέδιους καπνισμένους τάφους. Τα σεντόνια-ψυχές αλάβωτα από τη γλώσσα της φλόγας ξεκολλούσαν από τα σώματα φτερουγίζοντας μακριά. Πέταγαν μαζί με τον άνεμο  και τους γκρίζους καπνούς γύρω από το κτίριο προκαλώντας την φρίκη στους διαδηλωτές.

            Τα σεντόνια μ’ ένα αινιγματικό τρόπο εξαφανίστηκαν στο έρεβος της νύχτας αφού πρώτα πέταξαν σαν φευγαλέοι Ήβικοι πάνω από μια τράπεζα με τέσσερα πόδια απλωμένη στον δρόμο. Ο κόσμος ανακάλυψε έτσι τον σιωπηλό φονιά των τεσσάρων. Και άλλη φορά η τράπεζα αυτή όπως και πολλές άλλες όμοιές της προσέφεραν δανεικό δείπνο σε ανυποψίαστους σκοτώνοντας αδιακρίτως με δηλητηριασμένες συνταγές. Ετούτη τη φορά η τράπεζα επίτηδες στάθηκε στη μέση του δρόμου και οδήγησε το γαλατάδικο πάνω στο κτίριο με τους υπαλλήλους που δούλευαν κρυφές υπερωρίες…

***

            Με αυτά και αυτά είχε πάει περασμένα μεσάνυχτα. Στην οδό Μόργκαν χιλιάδες κόσμου έστεκαν και κοίταγαν δίχως να μπορούν να αποτρέψουν το συμβάν… Ο καθένας έβγαζε δικές του εκδοχές για το ατύχημα. Μερικοί μάλιστα στοιχημάτιζαν τα κεφάλια τους πάνω στην τράπεζα.

            Στην οδό Μόργκαν το γάλα από το σπασμένο φορτηγό έπηξε παστεριώνοντας όλες τις πλάκες του πεζοδρομίου. Τα τέσσερα πτώματα κείτονται πάντα ανέκφραστα το ένα δίπλα στο άλλο. Μόλις που διακρίνει κανείς ότι κάποτε αυτά τα περισσεύματα  στάχτης ήταν κάποτε άνθρωποι. Το τέταρτο πτώμα ήταν στο μέγεθος μιας γροθιάς, ένα έμβρυο βρασμένο μέσα στη μήτρα της καμένης μάνας του, καταδικασμένο σε πρόωρο θάνατο.

photo: K. Taslakoglou, grafiti:unknown artist

            Στην οδό Μόργκαν οι περαστικοί έτρεχαν πέρα δώθε ουρλιάζοντας και κλαίγοντας. Είχαν βάλει πανιά στην μύτη τους για να μην εισπνεύσουν την τσίκνα ανθρώπινου κρέατος. Ο όχλος διέλυε και όλοι ήθελαν να γυρίσουν σπίτι, να κοιμηθούν και να ξεχάσουν.

***

            Την επομένη το πρωί το «σούρουπο» είχε αντικατασταθεί από ένα ηλιόλουστο «χάραμα». Ο γαλατάς μέσα στην απόλυτη άγνοια ή αδιαφορία του επαγγέλματος σερβίριζε άδεια μπουκάλια στην ξώπορτα των σπιτιών, ενώ το σκυλί της γειτονιάς παρέδιδε λευκές σημαίες τις εφημερίδες. Για κείνη μόνο τη μέρα καταργήθηκαν τα νέα!

**

            Από κάποιο σπίτι το απομεσήμερο της 6ης Μαΐου ακούστηκε μια τζαζ στριγκλιά στα ξενικά: “Oh, Marfin… You, the killer of four of my men…

            Το πιάνο και οι στριγκιές ακούστηκαν για κάμποσο καιρό από τις ανοιχτές τηλεοράσεις της πόλης. Χύθηκαν οι ειδήσεις έξω στους δρόμους, πάλιωσαν και μετά από βδομάδες ξεχάστηκαν τα πάντα.

             Κανείς μα κανείς δεν κατάλαβε τι πως και γιατί…

(text or photo republishing is allowed after the written permission of the writer or the photographer respectively)

Advertisements

One Response to “Κασσάνδρα Αλογοσκούφι, Η φωτιά της Οδού Μόργκαν”

  1. cassandrasbox Says:

    Κώστας Τασλάκογλου: Ένας αυτοδίδακτος και πολλά υποσχόμενος φωτογράφος από την Αθήνα με θεματική εμπνευσμένη κυρίως από την όμορφη φύση μας. Κρατάει το απροσφόκητο των τοπίων με μία γερή δόση περίεργης καλλονής. Δεν του λείπει ποτέ το χιούμορ. Οι φωτογραφίες που προβάλλονται στο παρόν μπλογκ είναι από μία συλλογή του με γράφιτι ανωνύμων καλλιτεχνών που φωτογράφισε σε τυχαία μέρη από όλη την Αθήνα. Ο Κ.Τ. εφεξής θα δημοσιεύει φωτογραφίες του σε συνδιασμό με λογοτεχνία σε διαφορα δικτυακά περιοδικά και μπλογκ(βλέπε βακχικόν).

    Εμαιλ επικοινωνίας:taslakoglou (at) gmail.com
    Contact email with the photographer directly: taslakoglou (at) gmail.com

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: