Κασσάνδρα Αλογοσκούφι, Venthos

 Ο κουκουλοφόρος μου πρόσφερε ένα λευκό νούφαρο.

Είδα τα σημάδια στα χέρια του και αγνόησα.

Θες να μάθεις τον βύθο(ύπνο) και το πένθος μαζί;

Τα ξέρω, είπα, ζω μια χαρά μαζί τους.

Ελα τότε μαζί, είπε…

Έδωσα το χέρι μου και τα σημάδια

πέρασαν από το χέρι του στο δικό μου…

© Cassandra Alogoskoufi

[Meeting Black Death with a monk’s cloth and a hood: Sleep&Lament]

Advertisements

6 Responses to “Κασσάνδρα Αλογοσκούφι, Venthos”

  1. Να η εκδοχή μου:
    _________________________

    Βένθος

    Περνούν σκιές νύχτα μεγαλοπαράσκευου
    και τους τρώει το αίνιγμα, το εντάφιο ψυχολόι.
    Πάνω κάτω στο σκοτεινό φυλάκιο
    ένα κόκαλο διαβάζουν ψιθυριστά. Αβάσταχτο μαράζι.
    Αναμέτρηση θανάτου. Σύνορα χάρου κα χαραυγής. Χαράζει.
    Μυητήριο μυστήριο. Σπουδή (γιά πιό γρήγορα;) του κόκαλου.
    Κόβεις σβέρκο; Απολιθώματα αστραπής; Ύστατα φλας μνήμης;
    Πονούν τα χέρια, ξεριζώνονται από τους αγκώνες,
    φέρτε βοτάνια να πλέξει το μυαλό παρηγοριές
    να πενθήσει το μαύρο πάνθηρα.
    Βόσκει το μαύρο τις ψυχές ,βόσκει ψυχή το κρυόμαυρο.

    Πένθιμες προσευχές, νύχτες άραχλες, σκοτεινά σκοτάδια ντζάτι.

    Ράσο χιονιάς.

    Και τ αστέρια πέφτουν.

    Βάλλε γλώσσα , κλώσσα μυστηρίου, βάλλε.
    Γλώσσα να μαζέψει τα σβησμένα αστέρια του ωκεανού.
    Βάλλε γλώσσα τη στάχτη των αστεριών να ψιθυρίσει.
    Με το μόνο ψίθυρο στην αφωνία του στερεώματος
    πλέξε τραγούδι, δώσε στολή μαύρο δέρμα
    στα σφαχτάρια της ύπαρξης, άφωνη μουσική,
    σύμφωνα και φωνήεντα, νότες της σάρκας,
    νοτιά έ νοτιά έ άκοπε, έ με άκοπα μαλλιά
    τραγουδιστή νοτιά σβήσε τ αυτιά,σβήσε το βάσανο
    σβήσε την ακοή του κόσμου,σβήσε μέσα στην απεραντω-
    σύνη,την άβυσσο απεραντωσύνη,σβήσε το απεγνωσμένο
    ώ ρίγος της ανεπάρκειάς μας,
    ώ δαιμονότητα.
    __________________________

  2. cassandrasbox Says:

    “Δέχομαι όμως το νυχτερινό νανούρισμα
    τη γιρλάντα των ωκεανών σου
    Κι ας είσαι άντρας απόψε γοργόνεψες
    στο διττό μιας λέξης που δεν υπάρχει
    Πένθος
    Επένδυσες τόσο που έπεσες σε βύθο…”

    Το Βένθος το πρωτάκουσα από έναν μεθυσμένο οδηγό της παραλιακής που όπως μου εξήγησαν αργότερα επρόκειτο για το φάντασμα του νεκρού ποιητή ονόματι Φέρμελ.

    Για κάποιο λόγο η ψυχή του επέμενε να πέφτει πάνω στην άσφαλτο και να ποδοπατιεται από τους αγνώστους. Η σκιά του ήταν φυλακισμένη στα εγκόσμια. Που και πουο Φέρμελ σχηματιζόταν στη θέση του συνοδηγού. Σα νέφος ηλεκτρονίων όμως και σήκωνε να πιει από μια άδεια μπουκάλα με ιόντα. Ο Φέρμελ για φάντασμα ήταν ολοσδιόλου φαιδρός.

    Αργότερα ότι απέμεινε τέλος πάντων από τον Φέρμελ-γιατί και κείνος φθάρηκε από την πολύ συναναστροφή με τον κόσμο- επιστρατεύτηκε από το στερέωμα των άστρων. Πήγε και γινε μισθοφόρος του Φεγγαριού και ακολούθησε το κίτρινο μονοπάτι που άφηνε πάνω στο νερό. Μπήκε στο νερό και δεν ξαναβγήκε.
    Έτσι απλά.

    Δύο μήνες μετά στις κυκλικές σκάλες του αναγνωστηρίου της οδού Ιπποκράτους στον πέμπτο και τελευταίο όροφο το μάτι μου μαγνητίστηκε από μια λιμνούλα βροχής που έσταζε απ’ το ταβάνι. Από το λιωμένο μέταλλο της επιφάνειας βγήκε το νύχι του Φέρμελ και μου έκανε σινιάλο να τον ακολουθήσω. Τον αγνόησα και κατέβηκα στον τέταρτο όροφο της βιβλιοθήκης. Κάθισα στα στενά κεκλιμένα τραπέζια και ξεφυλίζοντας το λεξικό μου έχωσα τα μάτια μέσα στις λέξεις.

    Έπεσα τυχαία στο εξής λήμμα:
    Das Benthos:Τα ζώα και φυτά του βυθού.

    Ο Φέρμελ έπεσε σε κόμμα

  3. Σε κείνα τα μέρη η Κασσάνδρα τιμάται με Ιερό τέμενος δικό της.Ιερές μέλισσες τρυγούν τα πέριξ θησαυρίζουν χρυσά μέλια, τη δοξολογούν βομβίζοντας νυχθημερόν.Όλα εκεί είναι άφιξη.Ταμείο με λαχτάρες εκεί θνητοί αθάνατοι μασούν “είναι και χρόνο” σαν ταμπακο σαν βασιλικό πολτό ώστε το είναι γίνεται ατμός των απαιδεύτων.

    Σπειρούνισε τον κέλητά σου Κασσάνδρα!

  4. cassandrasbox Says:

    Έκτορά μου σε ευχαριστώ πολύ. Μα πιο πολύ που με επισκέπτεσαι και γράφουμε με αφορμή το χθεσινό χιονόνερο:

    Αυτό κατά άλλους λέγεται ανάδραση με ανατροφοδότηση από δύο πηγές (ΗΕΔ:εσύ καλή μου ηλεκτρεγερτική δύναμη). Είναι το μόνο πράγμα που δε θα μπει χαράτσι: Το ρεύμα στο μυαλό μας.

    Σκέψου τι ποσά χρωστάς στο κράτος αν αρχίσει εκείνο να παίρνει μέτρα στα εκτάρια και λιβάδια της φαντασίας σου. Αλί και τρισαλί.

    Όσο για την κυρία….. Ούτε γω την ξέρω την κασσάνδρα μου. Όταν βάζει σπιρούνια και πετάει τον λάσο εκεί παραδίνομαι. Πλέον έχω φτάσει σε σημείο να αρνούμαι το αληθινό μου όνομα για χάρη της, ειδικά όταν η στάρ Αλογάνδρα Κασσοσκούφι πετάγεται να πει το δικό της. Μονομανής και εξουσιαστική φινέτσα. Ορνέλα Μούτι συνάμα και Ομπεριούτι. Δυστυχώς-ευτυχώς δηλώνω δικό της θύμα. Κηφίνας και εργάτρια στο σοσιαλ-φασιστάρ μελισσοκομείο της.

    Τον νου σου Έκτορα,
    Μια τσιμπιά που σε ξυπνά από όνειρο πονά γλυκά σα μέλι. Πολλά κεντρίσματα μαζί είναι καταστροφικός οίστρος. Και τότε η μέλισσα παύει να ναι γευστικός θεραπευτής.
    Χάνει τη συμβατική της αξία.
    Γίνεται χαιντεριανό έργο τέχνης…

    [Μια μέλισσα που κάθεται πάνω στα χωριάτικα παπούτσια του Βαν Γκογκ…
    Είναι το σπάνιο μέλι της τέχνης πάνω στην κακοφόρετη ζωή του εργάτη]

  5. • ΕΞ ΑΠΟΣΠΑΣΕΩΣ
    1.Ωραία. Να δούμε τον κρύσταλλο από όλες τις πλευρές, κι αν καλά να τον σηκώσουμε και στο δικό του φως, αφού λάμπει πιο πολύ στις λάσπες.
    Ο Βανγκόγκ δεν απεικόνισε απλά, αλλά ταυτίστηκε και έζησε το δράμα του μόχθου όπως το βλέπουμε στις περιπέτειες του βίου του. Και έβλεπε την επανάσταση κυρίως ως επανάσταση στα πνεύματα(με την πυρετική του συνέργια το υπηρέτησε αυτό όσο κανένας άλλος. Ο πυρετός του είχε εμβιώσεις μεταφυσικής της γης ,των γήινων). Με το καρφί της ζωγραφικής του όργωσε κυριολεκτικά τα χωράφια στο τελάρο, δημιουργούσε τη φύση από την αρχή, επωμιζόταν το μόχθο των ζωντανών πραγμάτων που έβαζε στο τελάρο τα ζύμωνε να ανθίσουν και σαν αρχαίος τελετάρχης έσμιγε στους χυμούς της φύσης το αίμα του για να τα ζωντανέψει, ως άλλος Οδυσσέας πρόσφερε αίμα στις σκιές για να ανθίσουν φως. Θέλησε να κάνει τον ήλιο πιο φωτεινό, πιο διαρκή, πιο καυτό, κι έμπαινε στα χωράφια της μεσημβρινής Γαλλίας για να τον νοιώσει να τον εμπειραθεί για να ξέρει πώς θα τον κάνει και πιο νέο και πιο απωανατολίτη.
    Είδε τη φύση , της χάρισε το ένα του αφτί, του έκαψε το ένα χέρι, τη ζύμωσε, αφέθηκε να τον επηρεάσει ως τις ρίζες του ώσπου χάθηκε μέσα της πυρακτωμένος, με μια πληγή στην καρδιά σαν αστέρι και σαν ηλιοτρόπιο.
    2.Μιά Πολιτεία ξεψυχά. Μόνο ο άνεμος το ξέρει αυτό, που φυσά σαν ψυχή που ξεψυχά, έχει τέτοιο ψύχος.
    Τολέδο. Σε κρατώ στην τέχνη μου, δε θα πέσεις, είσαι αιώνιο, η αιώνια τέχνη μου μάρτυρας. Σου μοιάζω , μου μοιάζεις ,σε παραφορά.
    Μια Νέα Τροία ! Μια Νέα Υόρκη. Ένα Νέο Γαρδίκι!
    Ανανοηματοδότηση:Όσο επιτρέπει η δύναμη του έργου.

    o Εκείνο που είναι σίγουρο είναι η παράκρουση του κοινού με το έργο, βίο και πολιτεία του Βικέντιου,και τούτο γιατί τα λόγια πάνε πιο πέρα από την πράξη μεν, και από την άλλη η εύγλωττη πράξη υπερακοντίζει σημασία . βρίσκει περάσματα από αλλόκοτες μεριές. Η παθιασμένη πράξη και το σκοτεινό φόντο της τρέλας βγάζει μπροστά τη μορφή. Γι άλλη μιά φορά κινεί ως παράδειγμα σε μιά δύση που ζητεί και ζεί και τρέφεται από το εκκεντρικό. Έτσι ερμηνεύει το επικίνδυνο αθωώτατον που αναλαμβάνει ο ποιητής . Κι όταν χτυπημένος από το Φοίβο αποστερείται το νοητικό φώς και πέφτει στην τρέλα, τότε είναι έτοιμο το κοινό να δεί την ιδιοφυϊα .

    Αυτοπορτραίτο:Τυλιγμένος ασημοπράσινη αρμονία ,ντυμένος χολώδες πράσινο(ροπή θλίψης) πρόσωπο σπαθί,παρειές όψεις λεπίδας, χνούδι αίματος ,μάτια συνοφρυωμένα ρωτάνε:Die aporien
    ώστε και μετά εκατό χρόνια να φαντάζουν προτομές εν όπλοις, κβαντισμένες ενδοσκοπήσεις.
    o
    o ΜΕ ΤΗ ΦΟΡΑ ΤΩΝ ΑΝΕΜΩΝ

    και επέβλεψεν η γυνή αυτού εις τα οπίσω και εγένετο στήλη άλατος-Γένεσις ΙΘ,29

    και επέβλεψεν Ορφεύς εις τα οπίσω και η γυνή αυτού,η Ευριδίκη,χάθηκε στα τοπία του Άδη,
    -λένε πως άν γυρίσει να την κοιτάξει χάνει το άσμα,στοίχημα του ποιητή είναι να μην κοιτάξει .

    Η σοφή πέστροφα μου το δίδαξε που ανεβαίνει τους καταρράκτες δαγκώνοντας την ουρά εκτινασσόμενη.Αναπόταμη ασημένια χορδή που γινόμενη τόξο και βέλος κυριεύει τη ματιά και τα ύψη σε βένθη διάφανων νερών.Δένοντας τέλος με αρχή ,εκβολές με πηγές σαν ένα ΦS-η ουρά ένα τελικό σίγμα που αναδιπλώνει το κενό του Φ σύνολο.
    Απορία όντος ,το ανερμήνευτον,σύμπαν ερμητικώς κλειστό που παραδίνεται σαν προσωποποίησή μας,βλέπεις ό,τι κοιτάς σαν να καθρεφτίζεσαι-ιδιότυπος ναρκισσισμός της σύγχρονης φυσικής.Η σοφή άγνοια σε αυτό υπερέχει παραδέχεται το αδιανόητο βαδίζοντας παράλληλα με τους ιερείς του Διόνυσσου , του ήλιου και τους σκότους,δηλ. του Απόλλωνα.
    Αναλυτική του φωτός.Ικανότητες οράσεως,υπάρχει ένα πρόγραμμα που θέλει εικόνες να ολοκληρωθεί η όραση,διακριτική του βλέμματος ,ευκρίνεια ,ωρίμανση αισθήσεων -ευφρόσυνος βυθός.
    Διάσχιση του υπερσκεπτικισμού:Η ζωή υπάρχει δεν την κατεδαφίζει ο χρόνος, γιατί της ψυχής η ζωή είναι δημιουργός χρόνου “ψυχή τα όντα πως εστίν” και γινόμαστε υποκειμενικός δρόμος ευθύνης ,ευθύνη που μας σηκώνει ψηλά σαν πίστη στο πνεύμα της οικουμενικότητας που είναι η δική μας παγκοσμιότης, πολιτεία του καιρού μας, ο βίος στο μετά σαν καινούργια ζωή.

    Έτσι ώστε να κάνουμε υπόθεσή μας το ποίημα άνθρωπος, που δεν περπατά πετά.

    Ναρκαλιευτές , καθαρίζουμε τις νάρκες του πλανήτη,ιδρύοντας στα χείλη της αβύσσου αποικίες με την τρυφερή ύλη των σκιών που φωτίζει νούς γραφής.

  6. Είμαστε λεπίδι στο ακόνι
    το σκοτεινό να διαπεράσουμε
    πυκνό της ύπαρξης.
    Η ύπαρξη λαβωματιά τίποτε άλλο
    ανεπούλωτη
    καθώς οδεύουμε στα βάθη που αναδεύονται
    άσπρες θάλασσες.

    (Είναι το σπάνιο μέλι της τέχνης πάνω στην κακοφόρετη ζωή );

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: