Κασσάνδρα Αλογοσκούφι, Σελίδες απ’ τις Λευκές Νύχτες ενός Αλόγου

Η τύχη να είσαι άλογο είναι μικρή. Μηδαμινή σαν ένα χρυσάνθεμο που καίγεται από ανθρώπινο ήλιο. Αν και έχεις πάρε δώσε με τις ένδοξες φατρίες των ανθρώπων δεν είσαι παρά ένα άλογο, ξένο σαν τσόφλι στον οφθαλμό της θεϊκής ουσίας. Είσαι το όχημα και κάθισμα του πολέμου. Η θήκη της γενναιότητας. Οι αναβάτες χαίρονται πάνω σου τον έρωτα στα ύψη.

Ο εχθρός και οι εχθροπραξίες που συνάντησες Αναβάτη φαντάζουν μικρές πάνω στην πλάτη του αλόγου σου. Το παραμύθι σε αγκαλιάζει εσένα που επιβαίνεις πάνω στο περίεργο τρίχωμα του. Ξέρεις ότι απολαμβάνεις τις πιο στοργικές φτερούγες Πήγασου, αλλά αρνείσαι πεισματικά τον θρύλο του φτερωτού σου φίλου. Μπορεί να παίζεις με το αλογάκι σου ανέμελα τα πρώτα χρόνια και να υπόσχεσαι αιώνια αγάπη λυκίσια δεμένη με το φως. Όταν μεγαλώνεις όμως στη στύση της ηλικίας τα στάχυα καις με το αλογάκι τρεμάμενο να προσπαθεί να ξεφύγει την πυρκαγιά ενός έρωτα αδιέξοδου. Είναι εκείνα τα πίσω μπρος μιας φυγής ανισόρροπης.

Θυμάσαι πως είσαι στον μεγάλο θερισμό του αιώνιου μεσημεριού και σπεύδεις να ξεκάμεις το άλογο πολέμου κάτω από το αλέτρι της ευδοκιμίας. Κρατάς τα χαλινάρια ή δεν τα κρατάς, άνθρωπε με τον στρεβλό ίσκιο μιας απομίμησης θάρρους; Αν θες να είσαι σεβάσμιος στον κόσμο τούτο των μισών αγγέλων κράτα τα και αγνόησε τις ορμήνιες του αλόγου περί ελευθερίας και γενναιότητας. Και προπαντός να μην αγαπήσεις το άλογό σου γιατί θα είναι αυτό που θα χάσεις στη μάχη. Θα σε στεφανώνουν γυναίκες στον γυρισμό σου στρατηλάτη αλλά το δάκρυ του αλόγου θα το συλλέγεις στον μπάμπακα του σπάνιου σύννεφου εκείνου που θα φέρνει τη μορφή αλόγου. Της φαντασίας.

Μόνος σου θα χρειαστεί να επιστρέψεις σε δικά σου πόδια πατώντας κι όχι όπως όταν ξεκίνησες το πρώτο ταξίδι απάνω στα τέσσερα ξύλινα του πιστού σου αλόγου. Όταν θα κηδεύεις την φαντασία των φίλων σου ποιητών θα έχει το σχήμα Π του νεκρού αλόγου που περιφρόνησες. Μια αγαπημένη φιγούρα λυγερή. Με χαίτη χείμαρρος από σκληρά λόγια. Τα λόγια αγάπης είναι άλογα που τρέχουν από το στόμα της. Ναι μιλάω για την ηρωική φαντασία της ελευθερίας. Άγνωμο άγαλμα στον κήπο της ποίησης. Εκείνης της στεγνής πόρνης με το τρύπιο πουγκί δεμένο πολύ ψηλά στη μέση.

Advertisements

6 Responses to “Κασσάνδρα Αλογοσκούφι, Σελίδες απ’ τις Λευκές Νύχτες ενός Αλόγου”

  1. Άλογο από πέτρινο σύννεφο ξιπαστί η πέννα σπειρουνίζει όσα γλαφυρά λυκίσια σκέψη τα ρίχνει στα βάραθρα, λάφυρο η αγάπη δεν πιάνεται,δάνεισε της το πουγγί σου στεγνή με τη λιανή μέση.
    Η πιό αρχαία πηγή αναχαιτισμένη,λευκός χείμαρρος άτια λάζο στα μάτια. Ψιθυρίζοντας άτη.

  2. cassandrasbox Says:

    SCULPING POEMS(Εκτορεύοντας Ποιήματα)

    Horse made of rigid cloud-stone, and shameless my pen spurs fluently all moments that a wolf-breeding mind casts over precipices.
    Fool, you can’t loot Love. But you -girl with the dry waist of an hourglass-you can just lend your reticule.
    Intercepting the very ancient fontain, that white deluge of horse tears-a knife in your eyes-and you whisper Ati Ati…
    [translating Ector]

    “Το σώμα του ποιητή ήταν Έκτορας που τον έλκαν τα άλογά του στο ευκταίο και αναπόφευκτο”

    Έκτορά μου καλωσήρθες. Μόλις έκανες ποδαρικό στο Κασσανδροκούτι!
    Χρόνια πολλά με υγεία και αστείρευτη ποιητική δύναμη!

  3. Κασσάνδρα: η δικασμένη έρωτα θεϊκού που αρνήθηκε: Να προφητεύει σωστά χωρίς να εισακούεται χωρίς πιστευτή ποτέ να γίνεται(η Άτη συνεχίζει να κτυπιέται στο σκτεινό παλάτι ).

    Όμως ο χρόνος ξανάνιωσε ,όλα τα ανανέωσε ,μαζί ελπίδες ανθρώπου έργα ποιητά και σπεύδε άλκιμο κορίτσι δικόρυφο τόλμα.

  4. cassandrasbox Says:

    Σκαλίζεις πάνω στο χέρι μου γεωγραφίες ψυχών αδιάτρητων. Κι όταν πηγαίνω το χρυσό στους αργυροχόες να ζυγιάσουν το αντίτιμο σε νόμισμα -ανθρώπινο- λαμβάνω εκείνες τις μικρότερες προσφορές ή τα κατά κόσμον ψιμύθια της άγριας συνείδησης…

    Λένε ανάμεσα στη διακίνηση της ελεύθερης πατάτας και του θεού, παρεμβάλλεται ο έμπορας τιμής ονόματι Πόετ. Με αποτέλεσμα η μεν αμυλώδης τροφή ουδέποτε να βρώσκεται, ο δε θεός της μουσικής να παραμένει με τις τύψεις αιώνιας πείνας.

    Προκυρήσσω, ο ποιητής που θα καταφέρει να γίνει αρκετά διάφανος στη δέσμη φωτός που αρχινά από τα γήινα για να κατλήξει στα ουράνια είναι ο χαρισματικός πρώτος και τελευταίος. Συμβαίνει τότε η αντιφατική προβολή της τεταρτοδιάστατης γης στο απειροδιάστατο σύμπαν…

    Και θα φέρει λαμπρή περιωπή άνδρα το ανθρώπινο του Είναι σου. Και καταλήγω ότι εκείνη τη μέρα που σε σύραν πολύ τα άλογα. Δε σε σύραν στα δικαστήρια παρά μόνο την κατοπινή προτομή σου.

    χαιρετώ!

  5. Τάσος Says:

    Πανέμορφο!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: