Κασσάνδρα Αλογοσκούφι, Το Νεκρό Γάλα

Είναι η μεγάλη αγελάδα. Ξαπλώθηκε μαύρη με στίγμα και λεκέδες λευκούς πάνω στον ουρανό. Από δω ως τη μεγάλη βόρεια χώρα βγήκε να βοσκήσει ανθρώπους και το γάλα που της βγήκε: γάλα νεκρό που θα τάιζε τις νεκρές μέρες αργίας μας. Κι η λύπη ήταν τόσο μεγάλη που απλώθηκε σαν κατάρα στα σύννεφα τα καμένα από ανθρώπινο χέρι. Από δω ως τη Μεγάλη Βόρεια Χώρα γέμισε Μαργαρίτες μισοθαμμένες με τα ωραία ξανθά μαλλιά να εξέχουν από τα χώματα του τάφου. Και κλαίγαμε με μαύρο δάκρυ κάθε που έπρεπε να βουτήξουμε τον άρτον τον επιούσιον μέσα στο φαρμακωμένο γάλα της μαύρης αγελάδας. Τα παιδιά παίζανε σκοινάκι με τα φίδια της αυλής και γελούσαν ότι τέτοιο ήταν το παιχνίδι της ζωής. Και τα χέρια μου τρέμανε από το φόβο της χθεσινής, της σημερινής και της αυριανής μέρας. Τέτοιο είναι το γάλα που ρουφάμε από νεκρή αγελάδα. Κι η αγελάδα έφυγε από τον ουρανό και ξαπλώθηκε στην μεγάλη ακτή που έβλεπε στα νερά της μεγάλης υφηλίου. Κι ήταν τέτοια η οδύνη που συναντούσαμε με το αμάξι στη μεγάλη διαδρομή για να πάμε μετανάστες και πρόσφυγες στα κρατητήρια της μεγάλης Βορινής χώρας και συναντούσαμε νεκρές γυναίκες που τις βαφτίζαμε Μαργαρίτες. Τα ταλαιπωρημένα μαύρα μαλλιά τους ξάνθιζαν σαν χρυσός κάτω από την πυρά του καυτού ήλιου και δάκρυα πλαισιώνανε τις ζωές μας. Και στο τραπέζι το καθημερινό ο άρτος ο επιούσιος και δίπλα αυτό το καταραμένο ποτήρι με το γάλα της νεκρής αγελάδας. Και κλαίω ω κλαίω και στα μάτια μου αυτό το γάλα νεκρής αγελάδας. Το πίνω και πίνω όλες τις μαύρες σκέψεις που γέννησε η μαύρη αγελάδα που ξαπλωμένη ήταν πάνω στον ουρανό και τώρα έξω στην ακτή. Αύριο στα παιδιά μας θα αντικαταστήσει τα ζώα της αυλής και τα παιδιά θα αφήσουν τα φίδια και θα παίζουν με τη μεγάλη παχιά νεκρή αγελάδα. Και κλάματα ω κλάματα στα ξανθά μαλλιά μιας σύριας που έχασε το δρόμο και δρόμος φρικτός την κατάπιε ζωντανή όπως εμείς εκείνο το γάλα της νεκρής αγελάδας. Που χαρούμενη απλώνει το τεράστιο σώμα της πρώτα στον ουρανό και σιγά-σιγά κατέβηκε πάνω στην ξανθή ακτή και σύντομα θα μπει σα σκιά μέσα στα σπίτια μας και σύντομα θα γίνει κηλίδα μαύρο αίμα που αφήνει ο εσταυρωμένος. Είναι προσευχή που με το ζόρι μας ταΐζουν στης δίψας πάνω το αποκάρωμα. Και κλαίω ω κλάματα που με πήραν από τέτοιο μολυσμένο γάλα βγαίνει η οδύνη της στιγμής. Για τη Μαργαρίτα που ονόμασα έτσι μια νεκρή στο δρόμο. Που αίμα λευκό έβγαινε ξεβρομισμένο μέσα από το στόμα της. Που δεν πρόλαβα να ακούσω τα τελευταία της λόγια. Γιατί είμαι σίγουρος ότι εκείνο το γάλα ήταν που ήπιε και την φαρμάκωσε να παραμένει ξεφλουδισμένη και ξεφτισμένη και αποχρωματισμένη σαν μια ξανθή καλλονή της Βορινής Χώρας της μακάριας. Αυτό το γράμμα γράφω για σένα Μαργαρίτα που δεν ανθίζεις όπως το λουλούδι του αγρού. Που δεν ανεμίζεις τα μαύρα σου μαλλιά. Εγώ γράφω ο Γιόσουφ  ο ξεχασμένος φίλος της ανατολής.

 

Advertisements

2 Responses to “Κασσάνδρα Αλογοσκούφι, Το Νεκρό Γάλα”

  1. δεν είναι μαύρο είναι μαύρο

    • cassandrasbox Says:

      Ίσως, να είναι μαύριο και μεχθές;) Έκτορα, χαιρετισμούς πολλούς! Διαβάζω ποιήματά σου με χαρά, αδημονία και ένα τρίτο ουσιαστικό που αυτή τη στιγμή μου διαφεύγει!!! Να σαι καλά φίλε μου:)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: