Κασσάνδρα Αλογοσκούφι, Τα σκατά των Εγγλέζων

Posted in Uncategorized on May 9, 2016 by cassandrasbox

desert_rose_bonsai6

Πιθηκίζοντας τον ουρανό. Βρέχει μπανάνες εκεί πέρα. Και νότες αυτές οι θαυμάσιες μουσικές που ακούγονται σαν προσευχές και εξεγείρομαι μπροστά σε μυστικό ευαγγέλιο. Ήταν το έρεβος κουβέρτα σου είπες. Κι έπλασα άστρα και τα κέντησα πάνω στο καυτό κορμί.  Συνταίριαξα τις συντεταγμένες. Στηρίχθηκα σε αρχαίες δοξασίες που έλεγαν του θανάτου σου η αστρολογία θα φανερώσει τον τόπο που οι δολοφόνοι σου σε έριξαν σε ένα μπουντρούμι να κλαις ζωντανός μάρτυρας. Που είδες να χαράζουν έγγραφα και διακηρύξεις και αλληλομηνύσεις και να σε χρησιμοποιούν για σελίδα και ταχυδρόμο άχρηστων πληροφοριών. Μηνούσε και έβριζε ο ένας τον άλλον και από τη μία χωματερή στέλνανε ξεφλουδισμένες μπανάνες και ψόφιους πίθηκους πακέτα με εσώκλειστα ανώνυμα απειλητικά γράμματα. Στο τέλος αποφάσισαν σιωπηλοί. Ο βασιλιάς όλων των χωματερών θα γίνει ο μίστερ καμβύσης ο αβγουλολάτρης. Αυτός που παράτησε τις χωματερές πριν δέκα χρόνια για να πιάσει δουλειά στους απόπατους των Εγγλέζων. Στα σκατά το σκατό επικράτησε και από μακριά η οσμή φαινόταν σαν τρεμάμενη οπτασία, αλλά όχι και στους ίδιους που το συνήθισαν κι αυτό μεταξύ άλλων.

Γιατί η έρημος έχει αυτήν ακριβώς την ικανότητα. Τον άνθρωπο να τον κάνει κυνικό και κακό και ζώο σαρκοβόρο που ξεδιψά και αποπατεί τον άνθρωπο αδερφό. Αλήθεια σοβαρολογώ.

Κι αν επέρασες την έρημο σαν νομάς ή σας ναυαγός κι επιβίωσες, ξέρεις σίγουρα για ποια οπτασία μιλώ. Ξέρεις ήδη τον άνθρωπο που στην ανάγκη του μοιράζει ξυλάκια κοντά μακριά για να διαχωρίσει δήθεν δίκαια ποιος πρώτος θα φαγωθεί εξαιρουμένου του εαυτού του.

Κι όλα αυτά νομιμοποιούνται από το δίκαιο της επιβίωσης τη λογική της ζούγκλας μέσα στις αιγυπτιακές ερήμους. Ακόμα επικυρώνεται από το αγγλικό ναυτικό δίκαιο που ξέπεσε κι αυτό τον πρώτο και δεύτερο παγκόσμιο δίπλα στις πετρελαιοφόρους χώρες της Αφρικής. Και από τα ανώτερα δικαστήρια επικυρώνονται ετούτου του τόπου που λοιδορεί και ψεύδεται σαν φαραώ, σαν πυραμίδα και δούλος ταυτόχρονα. Αλλά αγαπητέ τίποτα δεν μένει κρυφό κάτω από τον ήλιο.

Εδώ λοιπόν σε τούτη την έρημο χώρα των κακομοίρηδων θα θεωρούμε τα σκατά μετεξέλιξη της τροφής. Λίπασμα θα είναι σαπρόφιλων φυτών κι όχι κακό το σκατό και παράδειγμα προς αποφυγήν. Είναι εφάμιλλο του φελλού που επιπλέει στη θάλασσα μυαλών. Είναι εκείνη η οντότητα που πάντα επιβιώνει εις βάρος των άλλων. Είναι τα σκατά των εγγλέζων. Εγκιβωτισμένα μέσα σε δεξαμενές σε κτήματα της Αιγύπτου. Είναι απότοκος και προϊόν αιματοχυσιών και πολέμων. Είναι επαναλαμβάνω τα σκατά των εγγλέζων.

 

Κασσάνδρα Αλογοσκούφι, Ψυχή

Posted in Uncategorized on May 3, 2016 by cassandrasbox

Ένα στρογγυλό σούρουπο με περιμένει πάνω στον προφήτη Ηλία κι είναι η αποκάλυψη που φανερώνεται ως σύθαμπο ηλεκτρισμένο. Και κλαίω-κλαίω με καπνούς που βγαίνουν από το φουγάρο που λέγεται εργοστάσιο παραγωγής συναισθημάτων. Αχ, να ήταν η ζωή δυο φορές: τη μια να πεθαίνω, τη μια να ανασταίνομαι σε αέρα που μετακινεί αντικείμενα και τρομάζει τους ζωντανούς. Ο Μπάρμπα Γιάννης είναι άρρωστος ακίνητος μέσα στα σεντόνια που ανθίζουν νούφαρα κι εγώ σε ένα επίπεδο πιο πάνω αναλογίζομαι σε ποια ζωή θα τον ξαναδώ να μιλήσουμε για εκείνες τις αστείες περιπέτειες με αστυνομικούς και ναζί που υψώνονται σε σημαία και διεκδικούν φύλλα ιτιάς που πέφτουν πάνω σε μαλακιές ράχες και σχηματίζουν βάσανα και τιμωρίες. Αχ σε ποια ζωή θα σε ξαναδώ άραγε; Τι ενύπνιο είναι αυτό που φιγουράρει και ξέρω ότι για να γίνει η κάθαρση ο Άγιος Εμμανουήλ πρέπει να μιλήσει τις χίλιες γλώσσες των ανθέων και από αυτές να συλλέξουν τα άγρια χαράματα τα μύρια πέταλα τα κόκκινα του μαρτυρίου και με αυτά να φυλακίσουμε το άρωμα ζωής σε στενά μπουκαλάκια.

Ήταν εξαίρετος ο χορός μας εκεί πάνω στο εκκλησάκι του προφήτη Ηλία. Ήταν οι Άγγελοι απρόσεχτοι μεθύστακες που ξέχασαν για μια μόνο στιγμή το καντηλάκι και ξοδεύτηκε η ζωή του κεριού κι ωχ τι κρίμα τόσα παλικάρια και τόσες κόρες με κοντά κουρέματα. Τις δρεπανοφόρες μυρωδιές να χάσουν. Τα δειλινά του Αλέξανδρου να ξεχάσουν με τις μουσικές στις κάτω ακρογιαλιές. Κι μαύρες χήρες και μαυροφορεμένες μάνες βαδίζουν μέσα στα στενά σοκάκια της Κούλουρης. Και βαδίζουν οι νεκροί μαζί με τους ζωντανούς. Κι αλήθεια είναι ότι δεν τους βλέπουμε στα μάτια, αλλά με την καρδιά κι με το τσιτωμένο δέρμα σα σύγκρυο τρόμου. Τους παίρνουμε για σκιές και τους αγνοούμε για μακάρια σκουλήκια στα μήλα της αυλής. Κι όλες αυτές οι στρατιές από τόσους πεθαμένους έρχονται και συγκεντρώνονται στο εκκλησάκι του Αγίου Δημήτριου σαν ματρίς και αλογάκια της παναγίας. Κι εκεί ανάμεσα στα καθίσματα είναι στριμωγμένος σε καθιστή στάση ο ΚαραΪσκάκης ο βωμολόχος ο γιος μιας μοναχής ο γιος ενός μπάσταρδου πατέρα και η επανάσταση μένει στο χαρτί και ο εαυτός μου δακρύζει και αγωνιά για την επαύριο των ζωντανών. Και το μέλλον δυσοίωνο και η θροφή λιγοστή και τα στόματα τόσα πολλά και διαφορετικά. Πασχίζουν να βρουν λίγη μελάνη να εκφραστούν σε μια γεωγραφία αίματος. Όλα ψέματα και ο Ερμής περιχαρής για τα καινούργια του παπούτσια φτερουγίζει δίπλα στο εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία. Και τα δάκρυα μέσα στη σιγαλιά γίνονται κίτρινη βροχή που μακάρια πίνει ο τόσο ξεραμένος τόπος. Και καρέκλες και τραπέζια διάσπαρτα πεταμένα στη μέση των δρόμων. Η εμποροπανήγυρης εξαφάνισε την φυλή των ανθρώπων σε δέντρα απογυμνωμένα από κάθε φυλλωσιά .Κι τα δάκρυα βροχή και η βροχή υπόγειος ποταμός κάτω από το οίκο της Αγίας Ιωάννας της μονολεκτικής. Ξέρω ότι η νύχτα θα αλλάξει δέρμα. Θα γίνει μέρα και τα μέρη της νιότης αιώνας κι η αιωνιότητα καπνός και στάχτη στο τσουκάλι μιας μακάριας ή μακάβριας καρδιάς. Κι όλα αυτά γιατί δεν έμαθα να αποστηθίζω στίχους από στρατιώτες και το όπλο απείθαρχο πέφτει με ρόγχο στο πεζούλι και η σφαίρα εξοστρακίζει σε φάκελο και το λεπίδι που το κόβει είναι πικρό και η στεναχώρια έρχεται ως λύπη και φάρμακο που παχύνει μαλακούς αμνούς και μαξιλάρια ζωντανά με όνειρα.

Κι πυροβολώ αυτό το μαξιλάρι που με κοιμίζει. Μαχαιρώνω αυτά τα σεντόνια με το ακούραστο χάδι τους. Καίω το κρεβάτι που με ησυχάζει. Κι το δωμάτιο του ύπνου αμπαρώνω. Γιατί στον τόπο αυτό ο ναρκωμένος πράττει ύβρη. Ο μακάριος έκπτωτος ζει και στο σπίτι που πεθαμένου μη μιλάς για γη…

Κασσάνδρα Αλογοσκούφι, Δύσκολες Μέρες

Posted in Uncategorized on April 18, 2016 by cassandrasbox
ringo-days

celluloidwickerman.com

Θα έρθουν δύσκολες μέρες. Που δε θα μπορείς να πεις το ρο. Που θα κρατάς μια σακούλα και από την τρύπα θα σώνεται ο αέρας που φύλαξες για τα παιδιά σου. Θα έρθουν δύσκολες μέρες που δε θα σε αναγνωρίζουν για άνθρωπο, που θα κρατούν καρφιά και καρφίτσες στα χέρια και θα επιμένουν να σου δώσουν χειραψία ευγενική και σταθερή και ζεστή τάχατες για να γνωριστείτε καλύτερα στον πόνο. Και το πουλάκι που κάθεται στο κλαδί και τσιμπολογά με το ράμφος του τις μέρες, ξέρει καλά να καρπίζει από το ξηροκάρπι την ουσία και από τον λαμπερό ήλιο τη ζεστασιά. Θα έρθουν δύσκολες μέρες μου τραγουδούν τα δέντρα με τα ξεπαγιασμένα τους κλαδιά και βλέπω μηνύματα-πουλιά να πετούν από δέντρο σε δέντρο και από παντελόνι σε παντελόνι διαδίδοντας εκείνη την παλιαρρώστια που λέει ότι εσείς και τα παιδιά σας θα υποφέρετε από ανίατες αρρώστιες, όπως η έλλειψη αέρα, η έλλειψη ιδεών και γης και νερού και οικίας για να στρέψετε τα νώτα σας και να προστατέψετε το κεφάλι σας. Αυτές τις δύσκολες μέρες σκέπτομαι και συλλογιέμαι και κατανοώ ότι για να τις αποφύγω θα πρέπει να φυγαδεύσω τον όμορφο εαυτό μου με τις ελπιδοφόρες σκέψεις του σε άγνωστες παραλίες. Γιατί είναι κατάρα η λατρεία του κόσμου και θα πρέπει να σε παραξενεύει αν όχι να σε τρομάζει όταν αυτή στρέφετε περίεργα κοντά σου. Γιατί ξέρω όπως και κατανοώ ότι ο κόσμος ή θα με δικάσει ή θα με αποθεώσει παράλογα θερμά και συνάμα εκείνο το οπτικό νεύρο θα πάλλεται και θα με κρατά σε εγρήγορση που λέγεται αγωνία και αϋπνία. Κι ο παλμός θα παρατηρεί τη δύσκολη μέρα να σκληραίνει και να γίνεται αστραφτερή μέσα στο ατσάλι της. Έρχονται δύσκολες μέρες και γω με ένα χάρτινο καραβάκι βγαίνω με ολάνοιχτα πανιά στην τρισμέγιστη καταιγίδα. Αυτή της παιγνιώδους άγνοιας. Με ένα χαμόγελο μπροστά στο βάθρο. Με ένα χαρούμενο αντίο να αντιλαλεί την άβυσσο.

 

 

Κασσάνδρα Αλογοσκούφι, “ΣΑΝ ΦΑΛΑΙΝΑ”

Posted in Bonzai Stories on March 10, 2014 by cassandrasbox

http://www.youtube.com/watch?v=Pf4JIaaFot

Είμαι μέσα στο στομάχι της φάλαινας. Θα το λέμε κήτος για να ταιριάζει με τις γραφές. Έχω μαζέψει λογιών πράγματα και έχω προετοιμαστεί για την παλίρρροια και άμπωτη. Το πουλάκι για τον καθαρισμό δοντιών το έχω βάλει μέσα σε κλουβί. Όταν είμαστε στα ανοιχτά και ακούω το κήτος να παραπονιέται. Ελευθερώνω το πουλί και όταν σταματάει το ταρακούνημα επιστρέφει ξανά στο κλουβί. Είμαι μέσα στην κοιλιά του κήτους και περνώ καλά. Διαθέτω κρεβάτι. Βιβλιοθήκη με βρεγμένα βιβλία. Ένα τραπέζει για να γράφω και να σβήνω όσα σκέφτηκα και το σημαντικότερο έχω πολυθρόνα και δορυφορικό ίντερνετ. Συνδέομαι σαν Ιωνάς. Αυτό από μόνο μου αρκεί.

Text © Cassandra Alogoskoufi

 

http://www.youtube.com/watch?v=kMqmvAsPI4A

Κασσάνδρα Αλογοσκούφι, Ελεο-Νώρα ή Ελεο-Χώρα

Posted in Uncategorized with tags on February 22, 2013 by cassandrasbox

(Painting © Mentjouk)

Κρίση-Ποσοστό Ερήμωσης

Καλλιθέα 95%

Ζωγράφου 75% 

Νέα Σμύρνη 20%

Κολωνάκι 15%

Κηφισιά 15%

Πέραμα 80%

Σύνολον: Η επιλεκτική ερήμωση δημιουργεί γκέτο αδιαφορίας

 

 

            Πήρε το μαύρο καπέλο και έχωσε μέσα το κομμένο της κεφάλι. Βγήκε με προσοχή στον δρόμο, αφού φόρεσε το καπέλο με το κεφάλι. Στον δρόμο ούτε ψυχή, οι ένοπλοι ήταν αλλού, μπορούσε να βγει. Πέντε γέροι τσακώνονταν στο τέλος του δρόμου ποιος θα φάει από τα σκουπίδια. Πιαστήκανε στα χέρια και από τα χέρια τους έπεσαν σα σκουλήκια τα μακαρόνια. Χύθηκαν υγρά. Οι γέροι πέσανε χαμηλά για να φάνε σα σκυλιά. Η πείνα θέριζε ακόμα. Ύστερα πέρασε εκείνη. Τους είδε και δάκρυσε. Από τον κομμένο της λαιμό έσταξαν δάκρυα και από τα μάτια της αίμα. Στο κόσμο αυτό όλα ήταν ανάποδα. Πήρε το λεωφορείο και βγήκε στην πλούσια συνοικία των Βαρόνων. Εκεί, θα πουλούσε τις ιδέες της προς πέντε ευρώ έκαστη.

            Εκεί κυλούσε η ζωή όπως πριν τη λεπτή καταστροφή. Υπήρχε ακόμα μέλλον. Τα παιδιά πήγαιναν στο σχολείο με χαρούμενα πρόσωπα και γεμάτες σχολικές τσάντες. Στην πλατεία των πλουσίων ζευγάρια φιλιόντουσαν με πάθος και οδοκαθαριστές σεργιάνιζαν πάνω σε αυτόματα οχήματα καθαρισμού.. Οι άνθρωποι το πρωί πήγαιναν με τους χαρτοφύλακες τους για δουλειά. Όλα ήταν όπως παλιά. Τα αμάξια πηγαινοέρχονταν και γυναίκες ψώνιζαν τα καινούργια τους σύνολα. Όλα όπως παλιά. Το μόνο παράξενο ήταν ότι υπήρχε ένα τσίρκο και μέσα αντί για ζώα είχαν φέρει τα άγρια θηρία από τη συνοικία των φτωχών. Καταχρεωμένοι δούλοι, έγκυες, μωρά παραμορφωμένα από την ασιτία δίνανε παράσταση μέσα από γυάλινα κλουβιά και τα πλουσιόπαιδα με τις νταντάδες τους τα τάιζαν γαριδάκια και χάδια.

            Στη συνοικία των πλουσίων η γυναίκα με το κομμένο κεφάλι και το καπέλο έβγαλε το τηλεκοντρόλ και σαν ένδειξη διαμαρτυρίας πάτησε το κουμπί μπροστά στην κεντρική πλατεία. Από το τεράστιο ιταλικό της καπέλο κύλησε ένα πελώριο πέπλο. Σκέπασε την πόλη των πλουσίων και ανάγκασε τους Βαρόνους να πενθήσουν τη γειτονική χώρα της πείνας. Την πόλη των φτωχών.

         Η ιδέα της Ελεονόρας ήταν να αφηγηθεί τι πραγματικά συνέβη στην φτωχική συνοικία της. Η τοπική αστυνομία τη συνέλαβε για προσβολή δημόσιας αιδούς. Και ενόσω την οδηγούσαν μέσα στο βαν, η φωνή της επαναλαμβανόταν άκρως διαπεραστική. Ξανά και ξανά:

 

          «80.000 άστεγοι. 5.000 νεκροί από τοξικά. 300 αυτοκτονίες. 300 βουλευτές και 10.000.000 τραπεζογραμμάτια. Νηστικοί φοιτητές. Μελανιασμένα παιδιά. Εκτρώσεις στα νοσοκομεία με 600 ευρώ. Το σημερινό Δελτίο Τύπου από τη συνοικία των φτωχών, Φεβρουάριος του 12’»

 

          Μέσα στο βαν η φωνή της σταμάτησε απότομα στο «νηστικοί φοιτ…». Ύστερα ακούστηκε μια λασπωμένη χαρακιά στον αέρα. Άνοιξε και έκλεισε απότομα η πίσω πόρτα απ’ το βαν και κύλησε ένα κεφάλι στην άκρη του δρόμου. Πραγματικό κεφάλι αυτή τη φορά. Ήταν η Ελεονόρα δίχως σώμα. Κύλησε σαν βώλος και χάθηκε για πάντα στις μεγάλες τρύπες των υπονόμων.

Αυτή η ενοχλητική φωνή της αλήθειας θα σώπαινε για πάντα…

 Text © Cassandra Alogoskoufi

(αναδημοσίευση από Περιοδικό Σοδειά: Ελεονόρα, η Γυναίκα με το Κομμένο Κεφάλι)

http://www.youtube.com/watch?v=u0SfOGnVwdk

 

Crisis, 10+1 διηγήματα, Εκδόσεις Βακχικόν, Τα ανέκδοτα της Κρίσης

Posted in Announcements on December 18, 2012 by cassandrasbox

crisis

Ακολουθεί απόσπασμα από το διήγημα “Ο Φόβος είναι για Μένα”

Η φύση είναι μία υπερκόσμια αρμονία, που καθρεφτίζεται σε όλα τα πλάσματα, πετούμενα, έρποντα και θηλαστικά -πλην του ανθρώπου που αποτελεί ίσως ελαττωματική εξαίρεση- και υπηρετούν έτσι πιστά τον αρχέγονο σκοπό ζωής που δεν είναι άλλος από την αναπαραγωγή κι ο καλύτερος ας επικρατήσει, δεν υποφέρουν από το άγχος της επιβίωσης, όπως εμείς. Όλα κυλάν με κανονικότητα αξιοθαύμαστη χωρίς να παιδεύουν το μυαλό τους. Η κοινωνία από την άλλη θα μπορούσε να είναι ένα πλέγμα συλλογικής ευφυΐας, όπως συμβαίνει με μια μυρμηγκοφωλιά όπου άπειρα μερμήγκια οργανώνονται σε κομμούνες επιδεικνύοντας τέλεια συλλογική ευφυΐα, αλλά στις μαζώξεις ανθρώπων ισχύει το ανάποδο. Αν και ο άνθρωπος ζει σε κοινότητες για να αποκομίζει την ωφέλεια της συλλογικής ζωής, τελικά γίνεται θύμα του μαζικού παραλογισμού. Βλάπτεται περισσότερο απ’ ότι αν ζούσε μόνος στα άγρια δάση. Γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης από τους ομοίους του χωρίς καν να γνωρίζει τους εκδικητές του. Κοιτάζω λοιπόν το λειψό κεφάλι και βλέπω τη λογική της κοινωνίας να παίρνει σάρκα και οστά πάνω μου. Είμαι εσύ, είμαι συ, μου ψιθυρίζει σαν ηχώ…

Βιβλίο: Crisis 10+1 διηγήματα

Κασσάνδρα Αλογοσκούφι(Schtroumpf), Τα Μανιτάρια του Θεού

Posted in Bonzai Stories, Short Stories-S.S. on October 30, 2012 by cassandrasbox

 ©Photo, K.Taslakoglou

 © Photo, K.Taslakoglou

“The first mushroom said: “Eat me!” The second mushroom said: “I’m God…”The third one said: “Eat God and let death do us unite.”

Defile des Ames
~~~
        Όταν ο Θεός πέθανε. Φύτρωσαν τρία μανιτάρια. Το πρώτο μανιτάρι ξεφύτρωσε από την τρύπα του δεξιού χεριού. Ρούφηξε όλο το αίμα και φούσκωσε σαν πέος. Το δεύτερο μανιτάρι ξεφύτρωσε από το νερό που έτρεξε από την πληγή της λόγχης στα πλευρά του νεκρού. Το τρίτο μανιτάρι γεννήθηκε από τα πόδια του Θεού. Τα αίματα γίνανε ρίζες σκληρές που αποκόπηκαν από το υπόλοιπο σώμα και φυτρώσανε ξανά σα γιγάντιο μανιτάρι.
        Όταν πλησίαζαν οι άνθρωποι για λίγη παρηγοριά. Τα μανιτάρια χωνόντουσαν μέσα στο χώμα και δεν εμφανίζονταν παρά μόνο στην πλήρη σελήνη. Και όταν οι άνθρωποι εξαφανίζονταν τα μανιτάρια εμφανίζονταν μπροστά στα ζώα. Και κάθε ζώο πεινασμένο που πλησίαζε για να θραφεί έτρωγε και έπινε και τα μανιτάρια αναγεννιόντουσαν στην πρώτη ακέραιη μορφή τους.
        Το πρώτο μανιτάρι όταν το πλησίαζαν ψήλωνε και με μια βραχνή φωνή σαν τον αντίλαλο της πέτρας που πέφτει στο πηγάδι ψιθύριζε: Φάε με, αλλά μη με φυλάξεις για την επομένη…
        Το δεύτερο μανιτάρι που ήταν πιο ρευστό σε μορφή έλεγε με κελαριστή φωνή σαν του νερού που τρέχει: Πιες με, αλλά μη με φυλάξεις για την επομένη…
        Το τρίτο μανιτάρι έλεγε με φωνή σαν το τραγούδι του ανέμου, σαν το φλοίσβο της θάλασσας: Φάε τον δεξιό αδερφό και πιες λίγο από τον αριστερό και μαζί τους θα φας, θα πιεις εμένα. Φάε πιες και μη μη πεις όσα είδες.   Σήμερα έφαγες, ήπιες τους τρεις θεούς. Μην πεις όσα είδες. Μην πεις…
        Τα ζώα φυσικά παράκουαν και το σώμα του μανιταριού το παίρνανε και το πήγαιναν σε γειτονικούς καταυλισμούς. Οι καταυλισμοί εξαφανίζονταν. Τα ζώα παράκουαν και στη δεύτερη  εντολή έπιναν και κουβαλούσαν όσο νερό μπορούσαν μέσα στο στόμα, μέσα στα ράμφη τους και το πήγαιναν σε γειτονικές λίμνες. Και οι λίμνες ξεραινόντουσαν.
        Τα ζώα παράκουαν ακόμα και στην τρίτη εντολή. Μαζί με το σώμα ή το νερό διέδιδαν όσα είδαν και άκουσαν και έτσι αφού τύφλωναν όσους έβλεπαν και αφού κούφαιναν όσους άκουγαν διαδόθηκε παντού ότι ο Θεός πέθανε για να γίνει κρασί το αίμα του και ψωμί το σώμα. Και έτσι έγινε. Όλοι το μάθαν…
         Και όποιος ξέρει και άκουσε. Θα είναι τυφλός, αλλά θα βλέπει. Θα είναι κουφός, αλλά θα ακούει. Θα είναι ανάπηρος, αλλά θα συγκινείται.
~
         Από τότε που μάθανε όλοι για τους νεκρούς, τα μανιτάρια άρχισαν να φυτρώνουν κοντά σε κάθε τι που πεθαίνει. Οι άνθρωποι και τα ζώα τα μαζεύουν. Άλλα τα τρώνε, άλλα τα πετάνε. Είναι άθεοι και δεν καταλαβαίνουν Χριστό από πτώματα…
© Cassandra Alogoskoufi
1η δημοσίευση Περιοδικό Μανδραγόρας 2011-2012